Wskazania liturgiczne na Światowy Dzień Chorego

11 lutego br. po raz kolejny obchodzony będzie Światowy Dzień Chorego. Ustanowił go Jan Paweł II dnia 13 maja 1992 r. w liście do ówczesnego przewodniczącego Papieskiej Rady Duszpasterstwa Pracowników Służby Zdrowia – kard. Fiorenzo Angeliniego. Wyznaczył wówczas jego datę na 11 lutego – wspomnienie Matki Bożej z Lourdes.

 ***

Liturgię Mszy św. i sakramentu namaszczenia chorych podczas Światowego Dnia Chorego można sprawować stosując się do niniejszych wskazań

Msza za chorych – kolor biały MR s. 164’’ 1 – 6 pf zwykła, czytania LM tom VII lub Obrzęd Sakramentu Chorych nry 213 – 283. Dalej SCh. (zgodnie ze wskazaniami zawartymi w SCh 105 – 106).

Przebieg obrzędu podczas Mszy św. – propozycja. Można także wybrać inną formułę zgodnie ze wskazaniami SCh.

Na początku Mszy św. zachęca się do poświęcenia wody i pokropienia nią wiernych zgromadzonych w kościele co zastępuje akt pokuty. Namaszczenia chorych udziela się po Ewangelii i homilii od nałożenia rąk na chorych:

1. Nałożenie rąk na tych, którzy mają przyjąć sakrament. Kapłan w milczeniu kładzie ręce na głowie chorego. Jeżeli jest obecnych kilku kapłanów, każdy z nich może nałożyć ręce na chorego.

2. Modlitwa dziękczynna nad olejem – tekst SCh nr 98.

3. Święte namaszczenie. Kapłan bierze naczynie z olejem świętym i namaszcza czoło i ręce chorego wypowiadając odpowiednią formułę – SCh nr 99. Podczas namaszczania czoła i rąk mówi się tylko jeden raz formułę sakramentalną, pierwszą jej część podczas namaszczania czoła, drugą zaś w czasie namaszczania rąk. Natomiast w razie konieczności wystarczy jedno namaszczenie: czoła lub innej zdrowej części ciała i wymówienie całej formuły sakramentalnej. Podczas namaszczania poszczególnych chorych przez kapłanów można wykonywać odpowiedni śpiew, z tym, że formuła sakramentalna powinna być wymówiona przynajmniej jeden raz w ten sposób, aby słyszeli ją wszyscy obecni. Zachęca się także, aby namaszczając ręce chorego, namaszczać je po zewnętrznej stronie. Ręce od wewnątrz namaszcza się podczas udzielania święceń.

4. Po zakończeniu obrzędu odmawia się litanie za chorego SCh nr 96 A lub B, która zastępuje modlitwę powszechną. Litanię za chorego należy zakończyć modlitwą po namaszczeniu SCh nr 100 odpowiednio przystosowując ją do okoliczności.

5. Przed rozesłaniem należy udzielić uroczystego błogosławieństwa SCh nr 102.

***

Sakrament namaszczenia chorych może przyjąć osoba będąca w stanie łaski uświęcającej. Dlatego zachęca się, aby przed obrzędem umożliwić wiernym możliwość przystąpienia do spowiedzi.

Sakramentu namaszczenia chorych można udzielić:

– „wiernemu, który po osiągnięciu używania rozumu, znajdzie się w niebezpieczeństwie śmierci na skutek choroby lub starości” (KPK 1004, par. 1; por. KKK 1514, 1528, 1523; SCh 8), przy czym chory nie musi znajdować się „w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia” (KKK 1514);

– osobom starszym, „u których pogłębia się słabość” (KKK 1515);

– osobom, które czeka „trudna operacja” (KKK 1515), jeśli jej przyczyną jest niebezpieczna choroba (SCh 10);

– chorym dzieciom, o ile „mają już przynajmniej ogólną świadomość dokonujących się czynności”;

– „chorym, którzy – będąc przytomni na umyśle – przynajmniej pośrednio o niego prosili” (KPK, kan. 1006);

– „chorym, którzy stracili już przytomność lub używanie rozumu […] jeśli wiadomo, że gdyby mieli świadomość jako wierzący, prosiliby o namaszczenie” (SCh 14); „W wątpliwości, czy chory osiągnął używanie rozumu, czy poważnie choruje albo czy rzeczywiście już umarł, należy udzielić tego sakramentu” (KPK, kan. 1005);

– ponownie, jeśli po przyjęciu namaszczenia chory odzyskał zdrowie, a następnie popadł w nową ciężką chorobę (KKK 1515; KPK, kan. 1004, par. 2), lub „jeśli choroba się pogłębia” (KKK 1515; por. KPK, kan. 1004, par. 2).

Krótko mówiąc: „Za każdym razem, gdy chrześcijanin zostaje dotknięty ciężką chorobą, może otrzymać święte namaszczenie; również wtedy, gdy już raz je przyjął i nastąpiło nasilenie się choroby” (KKK 1529).

***

Sakramentu namaszczenia chorych nie wolno udzielić:

– zmarłemu; „jeśli jednak istnieje uzasadniona wątpliwość czy chory zmarł naprawdę, można udzielić namaszczenia warunkowo”6;

– „tym, którzy uparcie trwają w jawnym grzechu ciężkim” (KPK, kan. 1007).

 

DO POBRANIA:

Scroll Up