Sakrament chorych – przypomnienie najważniejszych norm liturgicznych

Data publikacji: środa, 09-02-2022

11 lutego we wspomnienie NMP z Lourdes będziemy obchodzili Światowy Dzień Chorego. W tym dniu w sposób szczególny zachęca się do udzielenia wiernym sakramentu chorych.

Przy tej okazji warto przypomnieć, że szafarzem sakramentu chorych jest tylko kapłan (biskup i prezbiter). Ani diakoni ani wierni świeccy nie mogą być szafarzami tego sakramentu i jakiekolwiek działanie w tym kierunku stanowi symulację sakramentu podlegającą karze na mocy kan. 1379 KPK.

Dokładne wyjaśnienia dotyczące szafarza sakramentu chorych przedstawiła Kongregacja Nauki Wiary w nocie dotyczącej szafarza sakramentu Namaszczenia Chorych z dnia 11.02.2005 r.

Należy także przypomnieć, że obrzęd namaszczenia chorych przewiduje nałożenie rąk na głowę chorego przyjmującego sakrament, które dokonuje się w milczeniu. SCh w numerze 97 przypomina, że „kapłan w milczeniu kładzie ręce na głowie chorego. Jeżeli jest obecnych kilku kapłanów, każdy z nich może nałożyć ręce na chorego”. Następnie odmawia się modlitwę dziękczynną nad olejem lub poświęca się olej (powinien być to olej z oliwek lub inny olej roślinny). W przypadku, gdy prezbiter poświęca olej chorych nie jest on przechowywany. SCh w numerze 22 stwierdza „Jeżeli po udzieleniu namaszczenia pozostanie coś z poświęconego oleju, spala się go razem z watą”.

W przypadku udzielania sakramentu podczas Mszy św. porządek wygląda następująco.

Po Ewangelii i homilii obrzęd można zacząć:

- od litanii za chorego SCh 96 lub nałożenia rąk SCh 97, jeśli litania lub modlitwa powszechna będzie dopiero po namaszczeniu;

- potem następuje poświęcenie oleju SCh 21 albo modlitwa dziękczynna nad olejem SCh 98

-  następnie namaszczenie chorych SCh 99. Jeśli przed namaszczeniem nie było litanii następuje teraz modlitwa powszechna, która kończy się modlitwą po namaszczeniu SCh 100.

Mszę św. odprawia się dalej, jak zwykle, poczynając od przygotowania darów.

opracowanie: ks dr Marek Kluwak, liturgista